Για να ξεχάσω φύτεψα εφτά Ζέρμπερες , έξι Μαργαρίτες και ένα Αγιόκλιμα. Είναι Φλεβάρης και τον Φλεβάρη δεν φυτεύουν λουλούδια είπε γεμάτη χαρούμενη κακία η ιδιοκτήτρια του φυτώριου. Έλα πάλι τον Μάρτη . Τον Μάρτη κυρία μου θα’ναι αργά. Ύπνος στις τρεις, εγερτήριο στις εφτά , καφές καραβίσιος μία – μία, Αθήνα , εντός , δύο χιλιάδες έντεκα. Αίγυπτος , Λιβύη , Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας τα μάτια του Φλορεντίνο Αρίσα , τα μακριά μαλλιά της Φερμίνα, το πεσμένο της στήθος, 51 χρόνια, 9 μήνες και 4 μέρες μετά. Το τέλος της ταινίας που με βρίσκει με τα πόδια μουδιασμένα στον καναπέ και με μια μισομασημένη μπουκιά άψητου τοστ στο στόμα. Kι ας μου έφτιαξες ένα ολόκληρο πιάτο πατάτες τηγανητές , κι ας είσαι δίπλα μου χωρίς να το ξέρω κι ας φωνάζουν όλα γύρω μας πως χρόνια μετά θα βγάζω κι εγώ την μπλούζα μου μπροστά σου και δεν θα ντρέπομαι για τίποτα συρρικνωμένο πάνω μου, ούτε για την πλάτη μου , ούτε για την ζαρωμένη μου κοιλιά, λίγο ίσως για την συρρικνωμένη μου συνείδηση. Κι αν οι ώμοι μου πονάνε, όταν μου λες παίξε μου κάτι για να κοιμηθώ και δεν μπορώ, θα στο τραγουδάω . Μπορεί και να μου λείπουν δόντια ή να έχω ψεύτικα από εκείνα που σε κάνουν και ψευδίζεις στην προσπάθεια να πεις , αλλά εσύ θα αγαπάς ακόμα κι αυτά και ακόμα θα με ψάχνεις. Γιατί δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα στον κόσμο κάποιος να ψάχνει να σε βρει όταν χάνεσαι , να σε τυλίγει με ένα ζεστό παλτό και να σε γυρίζει πίσω. Μου φτάνεις. Και μου φτάνει που την αγκαλιά που έχω το βράδυ όταν ανεβαίνει ο πυρετός και τρέμω απ’ το κρύο, για κάποιους ανθρώπους την αξίζω. Μήνας ερωτηματικών και σεναρίων . Θα αντέξει το πνευμόνι μου τόσο κάπνισμα ή μετράω μήνες; Θα σταματήσουν οι λέξεις να έχουν δύο νοήματα ένα για κάθε συζητητή ; Nα ξαναμιλήσω αργότερα όταν γνωρίζουμε λιγότερα ο ένας για τον άλλο ή να το διαλύσουμε ήσυχα ήσυχα; Ponstan κι ας βλάπτει τα νεφρά ή πέντε κουτάκια μπύρας; Περιγράφεται ένας άνθρωπος με τρεις λέξεις ; " Που έχεις το μυαλό σου ηλίθια;" o οδηγός από πίσω κορνάρει κι οι μέρες περνούν λες και ζω στις σελίδες κατασκοπικού βίπερ. Πολιτικά παιχνίδια, αθώοι θάνατοι, ελληνικό σόου μπιζ. Κοσμήματα και αξεσουάρ της Τρέμη. "Καλώς ήρθατε στον γνωστό οίκο κοσμημάτων Van Cleef and Arpels. 8.500 το κομμάτι ρε πεινασμένοι κομπλεξικοί" . Το πρωί όλα μυρίζουν αλλιώς. Το πρωί γινόμαστε ατρόμητοι Ινδιάνοι που περιμένουν στην όχθη του ποταμού μέχρι να δουν τα πτώματα των εχθρών τους να περνάνε. Είναι ευκολότερο να κάνουμε πως δεν έχουμε ιδέα. Πως δεν ξετύλιξαν τα δικά μας χέρια εκείνο το γαμημένο χάρτη θησαυρού, πως δεν κλάψαμε κουλουριασμένοι ο ένας στην αγκαλιά του άλλου επειδή δεν σκάψαμε ποτέ να τον βρούμε. Αλλά δεν είναι αυτό που τελικά με στοιχειώνει. Όχι. Ούτε ο δρόμος ούτε ο τρόμος . Μόνο η απόσταση που μας χωρίζει απ’ τη ζωή κι εγώ, που είμαι ο κεντρικός ήρωας της δικής μου, που με μάχομαι, με εκθέτω , με εξυψώνω, με χλευάζω, με διασύρω. Που είναι πολύ αργά για να μεγαλώσω αλλά αν κάποτε τα καταφέρω θα γίνω επαγγελματίας οπλίτης. Επαγγελματίας οπλίτης Μ.Β. Ευπειθώς αναφέρω ότι η αγάπη μου είναι κοπρόσκυλο, αλλά όχι αγέλης κύριε δικοικητά…
