Simon-Simon

Παρασκευή. Όλες οι σκιές ανοίγουν γιατί οι σκιές τρομάζουν πιο πολύ απ' ότι οι άνθρωποι, γι αυτό σαλεύουν συνεχώς. 
Δεν στέκονται ποτέ σε μια μεριά, το χαρακτηριστικό τους είναι ότι ποτέ δεν εξωτερικεύονται, ποτέ δεν θα σου πουν τι αγάπησαν ποτέ δεν θα σου πουν "μην φύγεις" δεν φεύγουν ποτέ, δεν θα σε αφήσουν ποτέ, την ημέρα είναι διάφανες όπως ο θεός και τις νύχτες τρέχουν πάνω κάτω. Δεν τις ακούς δεν βουίζουν σαν μύγες ή μέλισσες ακόμη και όταν τις ποδοπατάς άχνα δεν βγάζουν. 
Έρχονται και πλαγιάζουν δίπλα σου σαν ήρωες νουβελών.
Κι ύστερα σε τυλίγει μια αναπνοή που τη λες Σιμόν-Σιμόν σαν μικρό ζώο τρομαγμένο, διπλωμένο στην αγκαλιά σου.
Σκύβεις και βλέπεις στα ακίνητα μάτια της να κατοικεί νερό και μελάνι.

Παφ… πάει η σκιά.